Witajcie, kochani!
Trochę późno, ale chcę podzielić się z Wami kilkoma słowami.
Żyjemy w świecie, który od samego rana krzyczy do nas z każdej strony. Z telefonów, tabletów, telewizorów, gazet, reklam. Ledwo otwieramy oczy, a już czeka na nas zalew informacji, gotowych zająć nasze myśli i serca.
Szczególnie teraz – w przededniu wyborów – wszyscy walczą o naszą uwagę. Chcą, byśmy poświęcali im czas, byśmy główkowali: „kto z nich jest najlepszy?”, „komu zaufać?”, „kogo wybrać?”.
W tym całym pędzie, w szumie głosów i natłoku wiadomości łatwo coś przegapić.
I nie mam na myśli maila, przypomnienia w kalendarzu czy opłaty rachunku.
W świecie nadmiaru słów, w którym ekran nie zasypia, a głośniki nie milkną – łatwo przegapić to jedno, najważniejsze Słowo.
Głos Boga.
Przypomina mi się wtedy historia Eliasza:
I szedł potężny, gwałtowny wiatr, który rozdzierał góry i kruszył skały przed PANEM, ale PANA nie było w tym wietrze. Po wietrze było trzęsienie ziemi, ale PANA nie było w tym trzęsieniu ziemi. A po trzęsieniu ziemi był ogień, ale PANA nie było w tym ogniu.
Eliasz chwilę wcześniej doświadczył wielkiej mocy Boga – ogień spadł z nieba, prorocy Baala zostali pokonani.
A jednak zaraz potem Eliasz się ukrywa. Jest przestraszony, wypalony, zmęczony.
I właśnie wtedy Bóg przychodzi inaczej.
Jedno z tłumaczeń brzmi tak pięknie: „Po ogniu zaległa cisza, zaszemrał cichy szept.”
Tak właśnie często mówi Bóg.
Nie wkracza z butami. Nie przekrzykuje świata. Nie narzuca się.
Jego głos jest cichy. Delikatny. Obecny – ale nie nachalny.
I dlatego tak łatwo Go przeoczyć.
Dlatego tak bardzo potrzebujemy chwili ciszy.
Dobrej, prawdziwej modlitwy na początek dnia.
Bo zanim świat zacznie mówić, krzyczeć i wymagać –
Bóg ma coś do powiedzenia.
Zacznijmy więc dzień nie od wiadomości, nie od Facebooka, ale od prostego pytania:
„Panie, co dziś chcesz mi powiedzieć?”
I znajdźmy choć kilka minut, by naprawdę się wsłuchać. Nie pośpiesznie. Nie automatycznie.
Ale z sercem gotowym na odpowiedź.
